Dwa tygodnie temu byłam na warsztacie Huny u Teresy Mocnej, i dowiedziałam się wielu rzeczy o rdzennej tradycji hawajskiej, ani konceptualnej i silnie przenikniętech chrześcijaństwem i freudyzmem jak u MFL, ani zaadaptowanej jak S.K. Kinga.

I postanowiłam znaleźć więcej informacji na ten temat. W efekcie, będę tłumaczyć na portal Huny teksty duchowych nauczycieli Hawajów, takich jak Papa Henry Auwae, Kahuna La'au lapa'au (Mistrz ziół) i Kahuna Nui (Najwyższy rangą Kahuna Hawajów) czy John Ka`imikaua, nauczyciel Kumu Hula. Z tego, co wiem, to pierwsze w Polsce tłumaczenia rdzennie hawajskich nauczycieli Huny :)

To dwa pierwsze ćwiczenia, obydwa bardzo mocne:

http://huna.net.pl/name-News-article-sid-587.html

http://huna.net.pl/name-News-article-sid-588.html

W piątek byłam na warsztacie tańca Hula, prowadzonym przez Susan Pa'iniu Floyd. Myślę, że w wolnej chwili napiszę relację na społecznościowy portal Huna - kochać, to dzielić się radością życia tu i teraz, bo to była nie tylko nauka śpiewu i kroków 2 tańców hawajskich, ale i konkretny pokaz Huny w praktyce. Na warsztacie zadziała się magia :)

Susan Pa'iniu Floyd poprowadziła ten warsztat rewelacyjnie - bardzo mi się podobały szczególnie te momenty warsztatu (który w sumie trwał prawie 5 godzin):

1. pierwszy, kiedy Susan bardzo ładnie poświęciła uwagę młodej matce, ktorej jedna z uczestniczek strofowała żądajac, żeby jej dziecko przestało biegać po sali; Susan błyskawicznie to wyłapała i opowiedziała o tym, jak to na Hawajach nawet kiedy w trakcie oficjalnych uroczystości tańczy największy mistrz Hula, to jego wnuczka plącze mu się pod nogami i to naturalne; poza tym powiedziała, wciąż patrzac na tą młodą matkę i nie udzielając żadnej uwagi osobie strofującej, żebyśmy nie myśleli, że taniec przy jednym biegającym to hard core; ostro jest prowadzić warsztat z Hawajczykami, bo wtedy KAZDY przychodzi w własnym dzieckiem :P Naprawdę piękna lekcja zasady Makia :)

2. pod koniec warsztatu okazało się, że pieniądze za warsztat, jak i z całej trasy, są przeznaczone przez Susan na leczenie żywego skarbu Hawajów, wujka George'a Na'ope, który jest współtwórcą wielkiego Festiwalu Hula, dzięki któremu ta tradycja od czterdziestu lat nie tylko jest podtrzymywana, ale i rośnie :)

Dla wyjaśnienia - taniec Hula ma dla Hawajczyków taką wartość kulturową, jak nasze obrazy Rembrandta czy muzyka Mozarta, nie traktujcie tego w żadnym razie jak Cepelii.

Bardzo ciekawa forma zbiórki pieniędzy - odbieram takie rozdanie kart jako hawajską dumę - wujek George nie potrzebuje jałmużny, Susan tak to zrobiła, że na warsztat przyszły osoby, które chciały nań przyjść, a nie te, które przyszłyby z litości. Bardzo ciekawe podejście, podbijające pozytywną energię, jaka została zebrana, w formie materialnej i niematerialnej.

I same tańce:

- pierwszy taniec, tradycyjny, jakiego się uczyliśmy opowiadał o jednej z przygod Bogini wulkanów, Pele. Piękny, gorący i mroczny jak płynąca lawa :)

(myślę, że było nas jakieś 50 osób, może trochę więcej; z przewagą kobiet, ale trafiło się też paru sprytnych facetów, którzy w nagrodę nie tylko uczyli się tych tańców, ale i mogli sobie popatrzeć na morze wdzięcznie kołyszących się kobiecych bioder, ubranych w bajecznie kolorowe suknie w hawajskim stylu - kwiaty hibiskusa i inne, dzika tropikalna zieleń + delfiny, wieloryby, kolibry i co tam jeszcze kto chce :)) - ruch bioder jest to podstawa w tańcu Hula :)

- drugi taniec, współczesny, napisany przez przyjaciela wujka Georga'a po tym, jak szczęśliwie udało im się wylądować po burzy w Japonii i schodząc z samolotu, zobaczyli tęczę :) I Kawaikapuokalani Hewett napisał o tym piosenkę :)

Otóż w piątek w Warszawie, kiedy jechałam na warsztaty, była tęcza, dokładnie taka jak w piosence, przepleciona chmurami :)

Zbieg okoliczności? Nie sądzę :) Dwa dni wcześniej kupiłam sobie zawieszkę do kluczy, w kształcie tęczy właśnie :) Idąc na warsztat, nikt nie wiedział, jakich tańców będzie uczyć Susan, te informacje nie były nigdzie podane. Ksero z tekstami piosenek były zrobione już dawno temu, wiec jeśli jakiść sceptyk wyobraża sobie, ze ktoś na kwadrans przed warsztatami wyjrzał przez okno i w te pędy poleciał zrobić ksero tego utworu dla 60 osób, to się grubo pomyli.

Kiedy Susan zaczęła tłumaczyć i wyjaśnieć symboliczne znaczenie tej pieśni i tańca, poczułam, że trzeba jej to powiedzieć, bo przecież nie widziała jej, w czasie mojego dojazdu do Muzeum Etnograficznego, gdzie był warsztat, siedziała w pomieszczeniu i nie miała okazji zobaczyć tej tęczy.

Kiedy o tym usłyszała, wyraźnie się ucieszyła, bo i dla niej to był znak :) Opowiedziała, że już raz przeżyła taką sytuację w Niemczech, w podobny sposób. Rozmawiała z kimś o wujku George'u i tęcza zajaśniała za oknem :) Trochę mi to przypomina rożne buddyjskie historie. Moze kiedyś opiszę synchroniczną historię medytacji serca hunowo-buddyjską oraz podobieństwa między Qigongiem a Hula.

Podstawowym znaczeniem tęczy jest to, że to most pomiędzy Ziemią a Niebem. To piękna bransoleta, która łączy widzialne z niewidzialnym, górę z dołem, mikro z makro :) Ta tęcza w piątek to mirakl w czystej postaci :)

Jest taki wątek na Forum Humorum w portalu GW pod tytułem:
"Co najgłupszego udało Wam się zrobić przez pomyłkę"

Ten wątek jest tutaj.

Użytkowniczka Monia napisała coś, co mnie natchnęło do spłodzenia tej notki:

Ja często , ku uciesze stojących za mną ludzi mówię na głos
dziękuję gdy bankomat wysuwa mi pieniadze.

Jeśli zastosujemy ten patent świadomie, założę się, ze po pewnym czasie tych pieniążków będzie więcej.
W Hunie mówi się o zasadzie IKE - świat jest taki, jaki myślisz, że jest.

Swego czasu miałam do czynienia w pewnym radiowym biurze z czajnikiem, który reagował na prośby. Włączał się li i jedynie tym, którzy zwracali się doń z czułością, gburów nie tolerował i nie chciał im grzać wody. Ja się z czajnikiem dobrze dogadywałam i myślę, ze równie dobrym pomysłem jest sympatyczne podejście do takich sprzętów, jak bankomaty:)

Jakiś czas temu dostałam od Androgyne taki oto wypis z forum o spaniu psów:

Moj pies sypiał (w czasie przeszlym, bo za tęczowym mostem zawsze jest dzień) na fotelu, ktory ewidentnie był dla niego za mały. Tyłek mu zwisał i było mu niewygodnie. I też urządzał po nocy wędrówki, obchodząc wszystkie pomieszczenia i dobijając się jak któreś drzwi byly zamknięte (nie bylo zmiłuj sie, jak się, nie chciało miec pobudki, nie można było na noc zamknąć pokoju

Zlitowaliśmy się nad zwierzęciem i dostał nowe, wygodne wielkie psie łoże, a fotel został wyniesiony. Po kilku dniach obrażenia i ostentacyjnego spania na gołej podłodze, zaakceptował łóżeczko. Ale dalej spał tak, że tylek miał poza jego zasięgiem

Najpierw bardzo się uśmiałam z przyzwyczajeń tego pieska, a potem pomyślałam sobie, że my, ludzie, bardzo często wcale nie jesteśmy lepsi.

To, do czego jesteśmy przyzwyczajeni, często wyjdaje się jedyną możliwą opcją i nawet jeśli pojawiają się inne, ciekawe możliwości, możemy wcale z nich nie skorzystać. Często trzymamy się starych, dobrze znanych schematów, nawet jeśli nie są wygodne i coś nam w psychice wystaje równie absurdalnie jak ów tylek psa. Z uporem maniaka trzymamy się tego, co bywa nie tylko niewygodne, ale wręcz szkodliwe - by zachować starą wizję świata i poczucie bezpieczeństwa.

Mi w takich zagwostkach bardzo pomaga Huna. Odkąd zaczęłełam rozumieć nie tylko na poziomie umysłu, ale i uczuć, że kryteria takie jak PONO (czyli skuteczność jest miarą prawdy), ALOHA (kochać to być szczęśliwą z...) , KALA (nie ma granic) itd, żyje mi się o wiele przyjemniej i łatwiej.

Jeśli coś nie działa, albo jest w jakiś sposób niekomfortowe, nie ma się sensu tego trzymać, chyba że istnieją ku temu ważne, wyższe rangą lub długoterminoiwe powody. I nie mam tu na myśli powodów typu "cierpieć i cierpliwie dźwigać swój krzyż jak Chrystus", albo "taka moja karma, los czy fatum", a konkretne, długoterminowe cele i korzyści.

Zyczę sobie i Wam nie tylko wygodnego miejsca w życiu, ale i takiej pozycji, by żaden tyłek, fizyczny, emocjonalny czy psychiczny, Wam nie wystawał